Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου, 2022

Άμπερ Χερντ: Τι έγραφε στο άρθρο που έκανε τον Τζόνι Ντεπ να την μηνύσει για 50 εκατομμύρια δολάρια

Η δίκη Τζόνι Ντεπ εναντίον Άμπερ Χερντ αποτελεί ένα από τα πιο προβεβλημένα γεγονότα του 2022 έως τώρα, με εκατομμύρια κόσμου να παρακολουθεί εναγωνίως τις καταθέσεις των δύο ηθοποιών και των δεκάδων μαρτύρων που έχουν κληθεί να μιλήσουν στο δικαστήριο της Βιρτζίνια. Ο Τζόνι Ντεπ μηνύει για 50 εκατομμύρια δολάρια την πρώην σύζυγό του, Άμπερ Χερντ, με αφορμή ένα άρθρο της στη Washington Post το 2018, στο οποίο η ηθοποιός υποστήριζε ότι είχε πέσει θύμα ενδοοικογενειακής βίας.

Αν και η Χερντ δεν κατονόμαζε πουθενά τον Ντεπ στο εν λόγω άρθρο, ο ηθοποιός υποστηρίζει ότι η δημοσίευσή του είχε μεγάλο κόστος για τον ίδιο, με αποτέλεσμα να χάσει δουλειές και η φήμη του να πληγεί ανεπανόρθωτα. Τι έλεγε όμως ακριβώς το κείμενο που έμελλε να προκαλέσει την οργή του Τζόνι Ντεπ και που, πιθανότατα, θα κοστίσει στην συντάκτριά του 50 ολόκληρα εκατομμύρια δολάρια;

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο της Χερντ στη Washington Post:

Άμπερ Χερντ: Μίλησα κατά της σεξουαλικής βίας – και αντιμετώπισα την οργή του πολιτισμού μας. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

 «Η Άμπερ Χερντ είναι ηθοποιός και πρέσβειρα για τα δικαιώματα των γυναικών στην Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Ελευθεριών», αναφέρεται στην αρχή του κειμένου.

Εκτέθηκα στην κακοποίηση από πολύ μικρή ηλικία. Ήξερα ορισμένα πράγματα από νωρίς, χωρίς να χρειαστεί να μου τα πει κανείς. Γνώριζα ότι οι άνδρες έχουν τη δύναμη – σωματικά, κοινωνικά και οικονομικά – και ότι πολλοί θεσμοί στηρίζουν αυτό το καθεστώς. Το ήξερα πολύ πριν μάθω τις λέξεις για να το διατυπώσω, και βάζω στοίχημα ότι και εσείς το μάθατε σε νεαρή ηλικία.

Όπως πολλές γυναίκες, είχα δεχτεί παρενόχληση και σεξουαλική επίθεση όταν ήμουν σε ηλικία κολεγίου. Όμως σιωπούσα — δεν περίμενα ότι η υποβολή καταγγελιών θα αποδώσει δικαιοσύνη. Και δεν έβλεπα τον εαυτό μου ως θύμα.

Στη συνέχεια, πριν από δύο χρόνια, έγινα δημόσιο πρόσωπο που εκπροσωπεί την ενδοοικογενειακή κακοποίηση και ένιωσα την πλήρη οργή του πολιτισμού μας για τις γυναίκες που μιλούν ανοιχτά.

Φίλοι και σύμβουλοι μου είπαν ότι δεν θα ξαναδουλέψω ποτέ ως ηθοποιός — ότι θα μπω στη μαύρη λίστα. Μια ταινία στην οποία εργαζόμουν με αντικατέστησε. Ήμουν το «πρόσωπο» ενός οίκου μόδας για δυο χρόνια και η εταιρεία με εγκατέλειψε. Προέκυψαν ερωτήματα σχετικά με το αν θα μπορούσα να διατηρήσω τον ρόλο μου της Mera στις ταινίες «Justice League» και «Aquaman».

Είχα τη σπάνια πλεονεκτική θέση να δω, σε πραγματικό χρόνο, πώς οι θεσμοί προστατεύουν τους άνδρες που κατηγορούνται για κακοποίηση.

 

Φανταστείτε ότι ένας ισχυρός άνθρωπος είναι σαν ένα μεγάλο πλοίο, όπως ο Τιτανικός. Αυτό το πλοίο είναι μια τεράστια επιχείρηση. Όταν χτυπά ένα παγόβουνο, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στο σκάφος έτοιμοι να το σώσουν-  όχι επειδή πιστεύουν στο πλοίο ή ακόμα και νοιάζονται για αυτό, αλλά επειδή οι δικές τους μοίρες εξαρτώνται από την τύχη του.

Τα τελευταία χρόνια, το κίνημα #MeToo μας έχει διδάξει για το πώς λειτουργεί μια τέτοια δύναμη, όχι μόνο στο Χόλιγουντ αλλά σε όλους τους χώρους — χώρους εργασίας, χώρους λατρείας ή απλώς σε συγκεκριμένες κοινότητες. Σε κάθε τομέα της ζωής, οι γυναίκες αντιμετωπίζουν αυτούς τους άντρες που τροφοδοτούνται από την κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική δύναμή τους. Και αυτοί οι θεσμοί αρχίζουν να αλλάζουν.

Βρισκόμαστε σε μια μεταβατική πολιτική στιγμή. Ο πρόεδρος της χώρας μας έχει κατηγορηθεί από περισσότερες από δώδεκα γυναίκες για σεξουαλική παρενόχληση, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης και της παρενόχλησης. Η οργή για τις δηλώσεις και τη συμπεριφορά του έχει ενεργοποιήσει μια γυναικεία αντιπολίτευση. Το #MeToo ξεκίνησε μια συζήτηση σχετικά με το πόσο βαθιά επηρεάζει η σεξουαλική βία τις γυναίκες σε κάθε τομέα της ζωής μας. Και τον περασμένο μήνα, περισσότερες γυναίκες εκλέχθηκαν στο Κογκρέσο από ποτέ στην ιστορία μας, με εντολή να ληφθούν σοβαρά υπόψη τα γυναικεία ζητήματα. Η οργή και η αποφασιστικότητα των γυναικών να τερματίσουν τη σεξουαλική βία μετατρέπονται σε πολιτική δύναμη.

Έχουμε ένα άνοιγμα τώρα για να ενισχύσουμε και να οικοδομήσουμε θεσμούς που προστατεύουν τις γυναίκες. Για αρχή, το Κογκρέσο μπορεί να επανεξουσιοδοτήσει και να ενισχύσει τον Νόμο για τη Βία κατά των Γυναικών. Ο νόμος αυτός ψηφίστηκε για πρώτη φορά το 1994 και είναι ένα από τα πιο αποτελεσματικά νομοθετήματα που θεσπίστηκαν για την καταπολέμηση της ενδοοικογενειακής βίας και της σεξουαλικής επίθεσης. Δημιουργεί συστήματα υποστήριξης για άτομα που καταγγέλλουν κακοποίηση και παρέχει χρηματοδότηση για κέντρα κρίσεων βιασμού, προγράμματα νομικής βοήθειας και άλλες κρίσιμες υπηρεσίες. Βελτιώνει τις απαντήσεις από τις αρχές επιβολής του νόμου και απαγορεύει τις διακρίσεις σε βάρος των επιζώντων LGBTQ. Η χρηματοδότηση για την πράξη έληξε τον Σεπτέμβριο και έχει παραταθεί μόνο προσωρινά.

Θα πρέπει να συνεχίσουμε να καταπολεμούμε τη σεξουαλική βία στις πανεπιστημιουπόλεις, ενώ ταυτόχρονα επιμένουμε σε δίκαιες διαδικασίες για την εκδίκαση καταγγελιών. Τον περασμένο μήνα, η υπουργός Παιδείας Betsy DeVos πρότεινε αλλαγές στους κανόνες χειρισμού της σεξουαλικής παρενόχλησης στα σχολεία. Ενώ ορισμένες αλλαγές θα έκαναν τη διαδικασία χειρισμού των καταγγελιών πιο δίκαιη, άλλες θα αποδυνάμωναν την προστασία για τους επιζώντες σεξουαλικής επίθεσης. Για παράδειγμα, οι νέοι κανόνες θα απαιτούσαν από τα σχολεία να διερευνούν μόνο τις πιο ακραίες καταγγελίες και μόνο όταν υποβάλλονται σε συγκεκριμένους αξιωματούχους. Οι γυναίκες στις πανεπιστημιουπόλεις έχουν ήδη πρόβλημα να μιλήσουν σχετικά με τη σεξουαλική βία – γιατί να επιτρέψουμε στα ιδρύματα να μειώσουν την υποστήριξη;

Το γράφω ως γυναίκα που έπρεπε να αλλάζει τον αριθμό τηλεφώνου της κάθε εβδομάδα, επειδή δεχόμουν θανατικές απειλές. Για μήνες, σπάνια έφευγα από το διαμέρισμά μου και όταν το έκανα, με κυνηγούσαν drones και φωτογράφοι με τα πόδια, με μοτοσικλέτες και με αυτοκίνητα. Τα ταμπλόιντ που δημοσίευσαν φωτογραφίες μου τις παρουσίαζαν αρνητικά. Ένιωθα σαν να ήμουν υπό δίκη στο δικαστήριο της κοινής γνώμης — και η ζωή και τα προς το ζην εξαρτώνταν από μυριάδες κρίσεις πολύ πέρα ​​από τον έλεγχό μου.

Θέλω να διασφαλίσω ότι οι γυναίκες που παρουσιάζονται για να μιλήσουν για τη βία θα λαμβάνουν περισσότερη υποστήριξη. Εκλέγουμε εκπροσώπους που γνωρίζουν πόσο βαθιά μας ενδιαφέρουν αυτά τα θέματα. Μπορούμε να εργαστούμε μαζί για να απαιτήσουμε αλλαγές στους νόμους και στους κανόνες και στους κοινωνικούς κανόνες — και να διορθώσουμε τις ανισορροπίες που έχουν διαμορφώσει τη ζωή μας.

 

σχετικα αρθρα

ροη ειδησεων