Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου, 2021

Οι εργαζόμενοι δεν είναι δαπάνη, είναι επένδυση

Γράφει ο Αυγερινός Κ.Χατζηχρυσός*

Για άλλη μια φορά, τα τελευταία χρόνια, με πρόφαση την ανταγωνιστικότητα και την ύφεση, βαφτίζουν τους μισθούς, τα οικογενειακά επιδόματα και τις συντάξεις “σπατάλη”. Σε μια χώρα μάλιστα με 24% ανεργία, το πρόβλημα της Τρόικας είναι ότι δεν απολύονται εύκολα οι εργαζόμενοι, ενώ επανήλθε η κατάργηση της τριετίας! Όσοι δηλαδή αποκτούν έστω και την στοιχειώδη πείρα, είτε θα καταδικάζονται στο βασικό μισθό, είτε θα μεταναστεύουν έτοιμοι σε βορειότερες χώρες που χρειάζονται έμπειρους εργαζομένους.

Τα τελευταία δύο χρόνια, από την υπογραφή του πρώτου μνημονίου βιώνουμε μια πρωτοφανή κι επίμονη επίθεση στους μισθούς και τις συντάξεις αλλά και μια αποσάρθρωση όλων των εργατικών δικαιωμάτων, όπως και του κοινωνικού κράτους τουλάχιστον όπως αυτό κατακτήθηκε με αγώνες, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή ήπειρο.

Η βελτίωση της παραγωγικότητας των εργαζομένων και οι γνώσεις τους πάνω στο αντικείμενο τους, είναι από τις πιο σημαντικές προκλήσεις για τις εταιρείες. Ικανοί εργαζόμενοι είναι αυτοί που έχουν νοητική ικανότητα, δημιουργικότητα, αναλυτική ικανότητα, υψηλό μορφωτικό επίπεδο, ικανότητα προγραμματισμού, επίλυσης προβλημάτων και λήψης αποφάσεων, είναι αυτό που λέει η σοφή ρήση «ότι πληρώνεις παίρνεις». Στην Ελλάδα αυτό δεν συνέβαινε όχι λόγω της έλλειψης εργατικού δυναμικού, αλλά λόγω του πελατειακού κράτους.

Όμως η δικαιολογία των μερών που αποτελούν την Τρόικα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Ένωση και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αλλά και της Ελληνικής καθεστωτικής ελίτ, είναι ότι η Ελληνική Οικονομία, μετά από δέκα χρόνια στον στενό πυρήνα της Ευρωζώνης, έχασε την ανταγωνιστικότητα της, σε σχέση και με τις βορειοευρωπαϊκές χώρες αλλά και με χώρες εκτός Ευρωζώνης, με αποτέλεσμα την επιδείνωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ εισαγωγών κι εξαγωγών, λόγω του κόστους εργασίας.

Ειδικότερα για να αντιμετωπίσουν αυτό το έλλειμμα της ανταγωνιστικότητας, προσδιόρισαν ως βασικό αίτιο του προβλήματος το μισθολογικό κόστος, αλλά και τις υψηλές ασφαλιστικές εισφορές στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να επιμένουν διαρκώς στην μείωση μισθών αλλά και εργατικών δικαιωμάτων. Όπως το ελαστικό ωράρια αντί το οκτάωρο , «συμβάσεις ορισμένου χρόνου», τριετούς διάρκειας, αντί των ωριμάνσεων, μείωση βασικού μισθού, μετενέργεια, εύκολες απολύσεις , των Ειδικών Επιχειρησιακών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΕΕΣΣΕ) αντί της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), συμβάσεις δοκιμής για 1 έτους χωρίς αποζημίωση. Ενώ αφαιρούν από τις εισφορές με την κατάργηση Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) και του Οργανισμού Εργατικής Εστίας (ΟΕΕ) 2%, και μειώνονται κατά 3%. του ήδη ελλειμματικού Ι.Κ.Α από 1.1.2013.

Η «περίεργη» στάση τους, γίνεται αντιληπτή και από την επιμονή τους να φέρνουν ξανά και ξανά νομοθετήματα προς ψήφιση στην Βουλή των Ελλήνων, που αφορούν αποκλειστικά εργασιακά θέματα την στιγμή που είναι πλέον ορατό ότι μόνο αρνητικά αποτελέσματα, έχουν στην πραγματική οικονομία τέτοιες παρεμβάσεις.

Πρώτα επιδόματα αδείας, Πάσχα και το δώρο των Χριστουγέννων περικόπτονται κατά 30% στο στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ενώ κατά 12% μειώνονται οριζόντια τα περισσότερα επιδόματα στο Δημόσιο τον Μάρτιο του 2010. Ακολούθησε ασφαλιστικός νόμος Λοβέρδου το καλοκαίρι του 2010, τον Δεκέμβριο του 2010 ψηφίστηκε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος το πολυνομοσχεδίο για τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις όπου έχουμε την πρώτη εμφάνιση των ΕΕΣΣΕ, όπου όμως ο εργοδότης δεν μπορεί μονομερώς να κάνει ό,τι θέλει, επίσης νομοθέτησαν τις απολύσεις με μειωμένη αποζημίωση κι ένα μόνο μήνα προειδοποίηση, αλλά και το καθεστώς «δοκιμής», δηλαδή να απολύεις τον νεοπροσληφθέντα μέσα σε ένα χρόνο χωρίς αιτιολόγηση της απόλυσής του με το καθεστώς της δοκιμής.

Επανήλθαν έμμεσα, ως προς τις περικοπές μισθών, τον Σεπτέμβριο του 2011 με τον εφαρμοστικό νόμο του Μεσοπρόθεσμου με μαχαίρι στις φοροαπαλλαγές αναδρομικά, με ισχύ από 1/1/2011, αφενός με τη μείωση του αφορολόγητου ορίου και αφετέρου με κατάργηση σειράς σημαντικών φοροελαφρύνσεων κι άμεσα με το επίμαχο άρθρο 37, όπου υπερισχύει η επιχειρησιακή σύμβαση έναντι της κλαδικής, δηλαδή εργαζόμενος δύναται να βρεθεί ξαφνικά με μισθό κατώτερο της κλαδικής σύμβασης, από την οποία δεν θα καλύπτεται πλέον και να καταλήξει στο κατώτατο επίπεδο της ΕΓΣΣΕ.

Τελικώς λόγω του ότι οι ΕΕΣΣΕ δεν ήταν οι αναμενόμενες, για την εγχώρια επιχειρηματική ελίτ αλλά και την Τροϊκα, επανήλθαν με την δοτή Κυβέρνηση Παπαδήμου τον Φεβρουάριο του 2012 και το νέο Μνημόνιο που υπέγραψαν μαζί τα κόμματα που στήριξαν τον κ.Λ.Παπαδήμο, ΠαΣοΚ, ΝΔ (το ΛαΟΣ υπαναχώρησε) και έφεραν ακόμη σκληρότερα μέτρα, όπως την μείωση των ημερομίσθιων και των μισθών της (ΕΓΣΣΕ) κατά 22%, την μονομερή πλέον από τον εργοδότη μείωση μισθών χωρίς την σύμφωνη γνώμη των εργαζομένων, την κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων μιας κι οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας μετά την 14/2/2012, θα καθορίζονται πλέον με νόμο από την κυβέρνηση, θα έχουν διάρκεια έως 3 έτη, ενώ η διαιτησία πρακτικά αυτοκαταργείται αφού θα γίνεται μόνο μετά από συμφωνία εργοδοτών και εργαζομένων και θα ισχύει μόνο για τους βασικούς μισθούς, το ίδιο κι η μετενέργεια.

Όλα αυτά γίνονται στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης που όλοι ευαγγελίζονται, περισσότερο δε τα κόμματα που υπέγραψαν το μνημόνιο, αλλά στην πραγματικότητα έχουν βάλει την Ελληνική Οικονομία σε ένα σπιράλ θανάτου και αυτοανακυκλούμενης ύφεσης.

* Ο Αυγερινός Κ. Χατζηχρυσός είναι έμπορος

σχετικα αρθρα

ροη ειδησεων